COMMENTAAR: Uitleveringsverdrag

17

12/07/2018 12:00

 

DE BEHANDELING VAN de ratificering van het Uitleveringsverdrag is in een stroomversnelling gekomen. De voorzitter van de parlementaire commissie voor Justitie en Politie, Rossellie Cotino (NDP), zegt dat volgens het Openbaar Ministerie het verdrag niet in strijd is met nationale wetgeving. Grootste knelpunt is dat Suriname niet voldoet aan de voorwaarden in het verdrag. Zo ontbreekt een resocialisatieplan. Zo een plan beoogt delinquenten voor te bereiden op terugkeer in de maatschappij en deelname aan het arbeidsproces. Waarborgen voor opvang en begeleiding zijn er niet. Dat vergroot het risico dat veroordeelden die worden uitgeleverd, vervallen tot draaideurcriminelen. In dat geval raakt Suriname overspoeld met misdadigers die niet de gelegenheid hebben gehad om het verleden achter zich te laten.

De familie heeft banden verbroken, werkgelegenheid, huisvesting en sociale voorzieningen, zoals financiële ondersteuning ontbreken. Nadat het uitleveringsverdrag zal zijn geratificeerd kan de stroom gedetineerden snel op gang komen. Opvang van personen in detentie in het buitenland kan in Suriname tot problemen leiden, omdat de condities om hen op te vangen er niet zijn, of niet in voldoende mate. Ontslagen gedetineerden die beperkte mogelijkheden hebben om zich te handhaven in de maatschappij, kunnen voor overlast zorgen omdat ze terugvallen in hun oude doen. Er is geen capaciteit in cellenhuizen, getuige de situatie vandaag de dag. Eenmaal veroordeeld, moeten ze de politiecel verruilen voor de gevangenis, waar er ook niet altijd capaciteit is. Zo belanden wij in een vicieuze cirkel.

Opmerkelijk is dat mensen – zelfs kinderen – voor de lichtste vergrijpen soms maanden in voorarrest blijven. Het principe van taakstraffen zou kunnen worden overwogen in lichte gevallen. Ook de gedachte voor toepassen in Suriname van de enkelband voor mensen die een licht vergrijp hebben begaan, moet serieus worden besproken. Er bestaan geen statistieken over Surinamers die in het buitenland gevangen zitten en wachten op uitlevering, noch over zij die van hieruit moeten worden teruggestuurd. Bij de discussie over ratificatie van het uitleveringsverdrag mag niet worden voorbijgegaan aan de mensenrechten van betrokkenen.

Keer op keer hebben buitenlandse mensenrechtenorganisaties na bezoek aan lokale cellenhuizen en gevangenissen gewezen op de vaak mensonwaardige situatie in vooral de cellenhuizen. Te veel arrestanten in een cel, geen privacy voor gevangenen, mishandeling en weinig aandacht voor arrestanten die door anderen worden mishandeld en geïntimideerd, waarbij soms hun voeding die ze van huis krijgen wordt afgepakt en ze seksueel worden misbruikt. Suriname doet meestal door geldgebrek en onderbezetting nauwelijks iets aan verbetering van de situatie.

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen